Kalimera Kalispera

İçeriği Paylaş...

Duymuşsunuzdur!
Yunanlı dostlarımız, Türkiye aleyhindeki eğitim ve öğretim kampanyalarına yeni eklemeler yaptılar. Türkiye aleyhindeki ders kitapları gözlerine az görünmüş olacak ki bu kez de Pontus işini bilmem kaçıncı kez yeniden pişirip eğitim pistine çıkardılar. Lisenin ilk sınıfından son sınıfına dek her yıl, cici Pontuslular’a öcü Türkler’in yaptıkları soykırımı okutacaklarmış. Mutlaka, uygulamalı olarak sirtaki eşliğinde işlerler konuları…
Kadim dost Yunanlılar, şeytani uygulamaları başkalarının üzerinde uygulayıp bir taraftan da “Bana zarar veriyorlar, imdat!” feryatlı taktiğin mucitleridir ne de olsa…
Dersin tam adı “Pontus Soykırımı ve Helenizm’in Yönelimi”.
Hakkımızda yıllardır yönele döne bir şeyler anlatıp durur bunlar.
Genelde de her 19 Mayıs günü.
19 Mayıs neyin tarihiydi ki bu kadar önemli onlar için?

Lise son sınıf öğrencisi sevgili Yunanlı gençlerimize benden iki tüyo.
Bitirme sınavlarında en az üç soru Pontus’tan. Beş soru da Anadolu’daki turizm hareketlerinden. Hani, tarihi yerleri gezen Yunanlı turistlere 1922 yılında zorunlu olarak öğretilen yüzme dersleri var ya, işte tam oradan. Bu dersleri anlata anlata bitiremiyor, üstüne üstlük bir de her 14 Eylül’de şükranla yad ediyorlar. Ne de olsa dokuz yıldızlı otel hizmeti vermişiz adamlara. Bu kadarcık övgü de hakkımızdır herhalde…

Oldum olası düşünür, ama bulamam. Bir bulsam ben de “Evraka” diyeceğim Arşimed gibi. Bu adamlar ne zaman çalışırlar?
Cevabı bilen ya da kulaktan dolma duyan birileri var mı acaba?
Yılın ilk gününden son gününe kadar bir şeyler bulup kötü Türkler’in zavallı Yunanlılar’a gösterdikleri hoşgörü mezalimini, buna karşın kendilerinin de himayesiz Türkler’i nasıl yok ettiklerini büyük bir zevkle anıyor, kutluyor sonra yeniden dönüp kutluyor ve anıyorlar.
Pardon pardon pardon, çalışmazlar tabii…
Onların yerine her dakika tam kadro çalışan; Cennet’in yolunun vaaz dinlemekten geçtiğine inanan süper zeki hümanist Avrupa, şu sıralar ihaleyi başkasına yıktığı için oldukça rahat görünen Amerika, ebedi dostları Rusya, islâm adını taşıyan birçok ülke ve içimizdeki “Yunan aşıkları” var.
Keyfe bak, tüm yıl tam pansiyon tatil. Uzo eşliğinde işveren havası…
Dünyayı koşmuşlar işe; kendi yaptıklarıysa her gün bir anma, her gün bir kutlama!
Hani her gün bayram yapan birileri var ya, tıpkı onlar gibi.
Şen, şakrak ama bizler için temcit pilavı kıvamında…

Yöntemlerinin ahlâksızlık olduğunu bir kenara bırakarak bir itirafta bulunmak istiyorum. Oldum olası içten içe taktir ettim şu Yunanlılar’ı…
Koskoca Doğu Roma’ya sahip çıktılar, Anadolu tanrılarını kendilerine mal ettiler, Anadolu uygarlıkları biziz dediler, hiçbir zaman onların olmayan Kıbrıs’ı üçte ikilik başarı oranı tutturarak rakkase İngilizler’in oyunlarıyla soykırım da uygulayarak tam tabiriyle cebellezi ettiler. Ege Denizi’ni hem çarpıtılmış tarihte hem günümüzde Yunan Denizi yaptılar. Faşizm sevdalısı İtalyanlar’ın Osmanlı’dan tırtıkladığı Ege Adaları’nı yine onların suç ortaklığı sayesinde çaldılar. Bitmedi; cinlikle parlayan zekâlarıyla Yunanistan, Anadolu, Batı Trakya, Girit, Rodos ve Ege Adaları’nda Türkler’e soykırım uyguladılar.
Hem de ne cinlikle! Bir taraftan Türkler’i kesiyor, diğer taraftan da daha ellerindeki kan yere damlamadan ölümcül çığlıklar atıyorlardı. “İmdat Türkler bizi kesiyor.”
Bununla da yetinmediler. Soykırım anma günleri yaptılar. Hiç bıkmadan dünyanın gündemine yalan kazıkları çaktılar da çaktılar. Sonunda da zafere erdiler.
Ermeni çömezleri de aynı paralelde koştular hocalarıyla.

Propagandalar o kadar etkiliydi ki aşağıda örnek olarak verdiğim ve ömründe belki de bir tek Türk görmemiş olan Amerikalı senatör Lodge “Türkler, halkı ve komşuları için bir belâ, musibet ülkesi ve savaş makinesi”, İngiliz siyasetçi Hohler’se “Kendisini bile yönetmekten aciz, İstanbul’daki mevcudiyeti Doğu Avrupa’nın havasını zehirleyen, her tarafa sahtekârlık, perişanlık ve kötü yönetim saçan” ifadeleriyle etkileyici biçimde Türkiye’yi aşağıladıkça aşağıladılar.
Bizse şu an olduğu gibi bu davranışları alt edecek beceriyi gösteremedik. Beceriksizliğimizi, “Biz yüce gönüllüyüz”, “Güneş balçıkla sıvanmaz” teraneleriyle saklamaya çalıştık. Kimden derseniz, yalnız kendi milletimizden.
Çünkü tüm dünya, siyasetten nasiplenmediğimizi çok iyi bilir ve bize karşı rahatça uygular bu bilgiyi.
“Biz gerçekten yüce gönüllü müyüz, yoksa son ana kadar ortaya çıkmaktan kaçtığımız için mi tüm bunlar başımıza geliyor?” diye düşünenlereyse tek bir cevap var.
Uluslararası ilişkilerde yüce gönüllülük ya ahmaklığın ya işbirlikçiliğin ya da zayıflığın gizlenmiş halinden başka nedir ki?

“Yunanistan uygarlığın beşiğidir” hastalığını da yabana atmayalım. Kendi tarihimizi bile yabancı tarihçilerden aktarma heveslisi tarihçilerimizin büyük çoğunluğunun da bu konuda başı çektiğini unutmadan…

Tam burada sorulmamış önemli bir soru çıkıyor su üstüne.
Osmanlı’nın içindeki yabancı unsurlara gösterdiği hoşgörü yanlış mıydı?
Bu konu, az önce bahsettiğim uluslararası ilişkilerdeki hoşgörü safsatasından çok farklı. Gerek gerçek Türkler’in töreleri, gerekse dinimizin emirleri bu hoşgörünün uygulanmasının doğru olduğunu söylüyor. Bu törelerin, töre adı altında klan ilkelliğiyle işlenen çıkar ve kin cinayetleriyle isim benzerliğinden başka hiçbir yakınlığı olmadığını peşinen hatırlatayım. İyi de Avrupa, hattâ Arap Ülkeleri’nin psikolojik baskılar veya silah zoruyla asimile ettiği Türkler için ne demeli?
Bir yanda hoşgörüsü yüce bir ulus, öte yandaysa ilkelliği yaşam felsefesi yapmış tiran uluslar. Çoğu da “En uygar benim, başka en uygar yok” şaklabanlığında.
Yöneticilerimize, yönetmeye aday olanlara, aydın olması gerekenlere bakıyorum da hâlâ bir şeyler öğrenememişler etkin olmak adına…
Hâller böyle olunca, geçmişi üst üste koyup başa gelecekleri bulmak kolay gelir insana…

Hazır okullar yeni açılmışken müfredata, “Soykırımın Tarihi” diye bir ders de biz eklesek ve geleceğimizin teminatı olmasına dua ettiğimiz çocuklarımıza okutsak fena mı olur?
Bu derste, insanlık tarihinin dehşetengiz suçlarını işleyip de “Madem ki itiraf ettim, ben artık akım” diyen ya da suçu sürekli başkalarının üzerine atmaya devam eden yüzsüz devletleri anlatsak. A harfinde Almanya’yla başlayıp sıradan Amerika, Arap Ülkeleri’nin neredeyse tamamı, Arnavutluk, Belçika, Bulgaristan, Ermenistan, Fransa, Hollanda, İngiltere, İspanya, İtalya, Makedonya, Polonya, Portekiz, Rusya, Sırbistan ve Yunanistan diye giderek bu ülkelerin dünya üzerinde insan ve genellikle de Türk nüfusunun azalması için sarf ettikleri özel gayretleri gerçek belgeleriyle ortaya koysak!
Derdim; nifak oklarını geri dönüşümsüz iade etmek kadar, gelecek nesillerin aynı tuzakla karşı karşıya kalmaması. Okullarımızda, gereksiz bilgiymiş gibi tarihi olaylara sabun köpüğü metotlarıyla dokunulup geçiliyor. Geri kalansa sürekli hamaset ya da vah vah edebiyatı. Olayların perde arkasına bakmak, kulis faaliyetleriyle ilgilenmek, elle tutulur kalıcı bilgileri öğrenmesi gerekenlere aktarmak yasak bölgeye girmek kadar sakıncalı sanki. Çocuklarımız, kendi ulusal değerleri yerine başka ülkelerin çarpıklıklarını değer olarak kabullenme modasında hızla yol alıyor. Topluma yön veren birçok politikacının kaygısız vurdumduymazlığıyla donanmalarını istemiyorsak siyaset taktiklerini acilen belletmemiz gerek onlara.
Son bir not…
Amerikan Senatosu, “Ermeni Soykırımı” hakkındaki yeni tasarıları görüşmeye başladı.
İki konu ne kadar benzer değil mi?
Gerekli tedbirleri almamaya devam ettikçe daha çok benzer olay gelecek kapımıza.
Hataları tekrarladıkça tarih tekerrür ediyormuş gibi görünür bazılarına…
Tekerrür etse ne yazar, biz yüce gönüllüyüz ya!