Fotoğraf makinemin deklanşörüne öyle bir anda basmalıyım ki: Durdurup hapsettiğim zamanın içinde insanlar mutluluğun resmini görsünler! Böyle bir anı yakalamak için kim bilir kaç kez basmak lazım deklanşöre. Bunu hiç düşünmüyorum. Kaç kere olursa olsun yeterki o anı yakalayıp hapsedeyim fotoğraf kareme.
Sadece mutluluğun resmini mi hapsedeyim…Elbette hayır.Acının,güzelliğin,çirkinliğin ,gençliğin,ihtiyarlığın…Yaşayan ve yaşanan her şeyin…Var olan ve değişen her neyse onlarında resmini hapsetmek isterim fotoğraflarıma…Örnek olsunlar,ibret olsunlar unutulmasınlar,hatırlansınlar, hatırlatsınlar diye!!
Zamanı durduran, geçmişten geleceğe, bu güne köprüler kuran fotoğraf makinesi, insanı zaman tünelinde geriye götüren bir alet olarak, benim gönlümde tam bir zaman makinesidir… İnanılması güç ama uzun yıllardır, bir gün; Fotoğraf makinesinin durdurduğu zamana yine bir deklanşöre basarak dönecektir insanoğlu diye düşünüyorum…
Evet, bir gün insanoğlunun hiç eskimeyen hayali olan, zaman makinesini, zamanı durdurup hapseden fotoğraf makinesini geliştirerek yapacağına inanıyorum! İnsanoğlu ne zaman, zamanda yolculuk yapacak ve zamanda geriye dönecek bilemiyorum ama ben iyi bir fotoğraf için iyi bir fotoğraf makinesi alana kadar beklemeye mahkûm ettim kendimi.
Zamanı durdurup hapsedecek iyi bir makineyi almak için daha ne kadar zaman mahkumiyet yaşarım bilmiyorum ama Gala gölünde sazlıkların arasından, kanadını suya çarpıp serinleyip, temizlenen yeşilbaşlı ördeğin, kanadından sıçrayıp etrafa saçılan su zerreciklerinin, batmak üzere olan akşam güneşinin kızıllığında ki halini çekmek için ömrüm olsun isterim. Haziran ayında çeltik tavalarının üzerinde batan güneşin yarattığı renk cümbüşünü, İpsala’da Hasan Darısapı’nın evinin 50 metre ilerisinden Kızılay bayırının kenarından makineme hapsetmek isterim…
Gönül çok şey istiyor da zamanımız ne kadarına yeter bilemem. Bizimkisi kara sevda; şimdilik beklemede. Tek düşüncem doğayı rahat bırakırlar mı, katletmezler mi beklerler mi benim için… Benim gibiler için…